Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

yüreğin
daimi ikametgahım oldu
meskun mahalden geçerken
susar
gözlerimi kaparım

içimde inanılmaz çatışma
öyle bir metafor ki
ne sen sor
ne de ben söyleyeyim

yarım yamalak hayatlar
dayatılıyor metazori
içi boş
eksik duygular
kavgalar
kargaşalar

karanlık dehlizlerinde korku
statlarında isyanla karışık
ruh temizliği
arka sokaklarda
iç karartısı
kalabalıklardaki yalnızlık

sensizliğimde
sefil
terk edilmiş
metruk
duygusuz
harabedir yüreğim

beyinler uyuşuk
ruhlar tuhaf
yürekler kirli
ego kibirli
gök gürültülü
fırtına

olanca haşmetiyle
gülümsüyor mevsim
cemrelerin düşmesiyle
ana şefkatiyle okşuyor duyguları
doyumsuz çiğdemi
badem çiçeğiyle

güz mevsimi, günlerden Pazar
sabah mahmurluğu çökmüş
duygu tembelliğine
düşün eylemselliğine
güneşin yarım yamalak ısıttığı
pandeminin hüküm sürdüğü

sabah mahmurluğuyla
gözlerini ovuşturdu zaman
belli ki
kötülüğü iterek bir kenara
yeniden
başlamaya niyetli hayata

sabah mahmurluğuyla
gözlerini ovuşturdu zaman
belli ki
kötülüğü iterek bir kenara
yeniden
başlamaya niyetli hayata