Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

bu olamazsın
inanamıyorum sana
ve bu kadar
bencillik yapacağına
ısrarla
inatla

tomurcukların çatlayıp
sevgiye döndüğü mevsimde
gecenin bir yarısı
insanlık derin uykusundayken
şafağın sökmesine ramak kala
yetmiş ikinin Altı Mayısında

kabuğuma çekilmiş
acımı yaşayıp
karınca kararınca
aydınlığa
mum yakarken
neyleyim ki

öyle
her ayrıntıyı
her şeyi bilmemize
gerek yok ki
haddimizi
ve kendimizi bilmemiz

sıtmayla iç içe
sıcaktan kavrulan çadırda
Çukurova’da pamukta
Karadeniz’de çayda,
peşkeş çekilen fındıkta
ve Gönen’in çeltiği

incir çekirdeğini doldurmayan
ayrıntılara inat
iri kıyım sevdaya
sevdalandım
ve sana yazıldı
bu bitmeyen sonat

öyle ki
tek ayak üstünde
yaşamı sektirip
sevdaları ıskaladık
ve hak etmediğimiz kadar
ıslıklandık

bir aldatış
bir kibir
bir kirlilik ki
ortalığı bok götürüyor
soysuzluk dersen
gırla

en iyi bildiğimiz şey
dozunu ayarlayamadığımız
suçlamayla karıştırdığımız
hızımızı alamadığımız
yakıp yıkmak sandığımız
eleştiri

ve
sonra
döndüm dedim ki
kendi kendime
nerede ararsın hakkı
adaleti