Necdet Uçan Şiirleri - Şair Necdet Uçan

ayyuka çıkan acıların
linç edilmiş duyguların
yalnızlıkların ardından
gözlerinde kaybolmak
yüreğinde buluşmak
ve yaşama birlikte

duygularına el
kendi içinde yitik
at gözlüğüyle bakan
sevgisizliğin zirvesinde
kişilik çatışması yaşayan
bu kimliksiz yaşamda

iki cambazın
bir ipte oynadığı
kör düzlemde
bir ucundan
diğerine

öpülesi gözlerin
sevilesi saçlarını
el ele tutuşlarımızla
o güzel yüreğini
savruluşlarımızdan arta kalan
sevdayla buluşturmak

her gün üretmek
yeniden keşfetmek
özüne güvenmek
ağız dolusu küfretmek
ve elindekilerle yetinmek
müthiş

sana
ve yüreğine yazmak
yüreğime kazımak
kalıcı eser bırakmak
sarsıcı
ve müthiş

ortası delik sarı yirmi beş kuruşa
sahip olmaktı
herkesin içemediği su
şehir ekmeği içi helvaydı
buğusu üstünde ekmeğin kokusu
bağdaş kurup

ne menem şeydir mutluluk
birileri dört çekerle gezerken
ayaklarına güvenmektir

kimileri pervasız
homili gırtlak götürürken

kanıksamadan ölümleri
kabullenmeden zulümleri
reva görülen
mutluluk kırıntısına
razı olmadan
silkelenip

cesaretime sığınarak
gözlerine baktığımda
ışıltısı hiç azalmayan
masum iki bebek karşımda
yaşama sevinci
sevdanın derinliği