Necdet Erem Şiirleri - Şair Necdet Erem

Simahum fi vucuhihim min eserissucud.

İnsan için varmıdır hak katına varmada,
secdeden daha başka vesile-i bir suud.

Her şey döner, cazibe-i huda ile her an.
Bundan bihaber gezer, nefsin esiri insan.
İşte zerre içinde var Mevlevi gibi deveran.
Kürreler şems etranıda gezerlerken meczup,
Bu bezmi gören beşer aşka ile hudaya olur hayran.

SEN

Sen,
fani dünyada,
gerçek standardını arayan adam.

Kırlarda top oynayıp, uçurtma uçuran ben.
Nerede o şen çocuk, hayattan bezdim neden.
İnsan ömrü tükenir, yaşarken fark etmeden.
Yollar dik yolcu yorgun, yürür mola vermeden.

Aynalar düşman gibi, yaşlı gösterir beni.

Derenin akan suyuna rağmen,
akseden yıldızların görüntüleri aynı yerlerinde kaldığını görmüyormusun?

Takdire değer bir hayatı sonuna kadar yaşa ki
akan su misal basit olaylar değişse de sen değişme.

Tek değilsin, kendini tek bilirsin,
Şu benlikle, başkasını bilmezsin,
Divanesin, hiç önünü görmezsin.
O sende pinhandır, senden içeri.

Ayna olsalar da, hep baktıkların,

Zekat ve sadaka malı eksiltmez.
Elinden çıkacağını bildiğin malı ne diye sımsıkı tutmaya çalışırsın.

Yarın kaybedip üzüleceğine,
Bu gün muhtaç bir kardeşine ver ki
o da sevinsin sende ve seni Yaratan da sevinsin.

Dünyada dertlerin bitermi sandın,
Varmı öyle yağma bu dert evinde.

Ölümü unutup, baştan aldandın.
Sanki bir senedin, varmış elinde.

Tarihe baksan haklı olanlar hep aklanmış.
Zalimler, yaktığı zulmün, ateşine yanmış.

Kendisini adil zannedenler acaba adilmi?
Yoksa nefsine uymuş bir, gafili cahilmi?

Zamanı tanımadık,
Yarışmaya kalktık onunla.

Kaybedince şaşırıp kaldık.
Baş başa kaldık, hayat denen sanal oyunla.