Nebi Ünler Şiirleri - Şair Nebi Ünler

YOKLUĞUNUN AYNASI
(Dara Bermaz Dosta...)

“Utanırdım yokluğumun aynası ayaklarımdan...!”
Demiş; dostun birisi… Efkârlanıverdim aniden…
Dedim; kim kurtulmuş kader denen prangalarından

YOKSA AŞK ÜZÜLECEK

Bir şeylerden kaçmak ve bir şeylere varmak,
İçin atılan kulaç, dalıp dalıp çıkmakta…
Tek arzunla, beklentin, mavi denizi yarmak,
Hüzünlü korsan dağı, ardın sıra bakmakta.

Bu gece ki kâbusum da
“Aşk ölmüş” dediler...
Duymadım nereye gömülmüşler dedim...
Hani Vefa, Sadakat varmış ya
Onların yanına gömülmüş dediler..
Bir fatiha okusak diyen arkadaşa

Sabah sabah, Cem Karaca’dan
“Yoksulluk Kader Olamaz” dinliyorum
Tefekkürüm: Muratdağı, yeşil taraça’dan
Tanrım neden kıyarız insana, inliyorum.

ZENGİNİ FAKİRİ, DERDİNİ GÖRÜR
(Bir Avuç Küldür Elde Kalan...Vecizesine…)
X x x
Esrarlı muhteva alem ve zaman,
Beynini zonklatır, tefekkür kaman,
Okumanı bekler, gökte yol, saman

Melek, Şeytan ve farklı, yaratılmış bir insan
İmanımız, Tanrı’nın kut’u insani lisan…
İmtihan şartlı hayat, Dünya hilafetinde,
Kötüye cehennem var; İyiye cennet ihsan.

Melek günahı bilmez, Şeytan, insan öyle mi?

ZENGİNLER, YOKSULA İNFAK VEBALLİ

Taşlanmayan ağaç, demek ki hamdır,
Taşlanan, haşlanan keçeler tamdır...
Oğluma mirasım; 'Asla kalp kırma...'
Mazlumun, masumun, sinesi camdır.

.....
(Emekli Binbaşı ALİ KOCAER - MERİH’E NASIL KAÇIRILDIM – UÇAN KÜRRE Kitabına...)
.....
En koyu karanlıkta, ümitle sula tanı
Turan yoldaşlığıyla, donatmalı vatanı...
Gökten inmiş atamız, ana yurt Altun Kazuk,

Şurada oturup, gülen yar nerde
Araya ördürdü aşılmaz perde
Ne akıl bıraktı, ne huzur ser de.
............ O yokmuş Aşiyan çaren de ulan
............ Ey gönlüm belamı sayende bulam.
...

Dökülmüş, bölük pörçük, Ne varsa heybemizde,
Dedikçe gel be mazi… Kaybolmuş cebimizde.

Ziyan olmuş arzular, ziyandadır tüm ömür
Ticaret Liselim yok, ciğerim kara kömür.