Sen gidince ağladım durdum
Göz pınarlarım sel oldu aktı
Dedilerki ağlama arar yar seni
Bir bilsem nerdedir el oldu şimdi
Bir elveda sözü çıkmadı dilinden
Karşılıksız sevdaya düşmeye görsün gönül
Bir kere düştümü o ateş içine
Yandığını gören olmayınca
Küle çevirse bile
Söndüreni de olmuyor işte
Ölümü kokladım ben bugün
Sessiz çığlıklar koptu gönlümde
Hayatım bir film şeridi gibi geçti
Gözlerimde sevdiklerimin yüzleri
Yalnızlık dolaştı tüm damarlarımda
Sevdiğimin sesi vardı kulaklarımda
Sen geçici bir heves değilsin,bilsin herkes
Yüreğimdeki sevgin,sonsuz olan bir nefes
Yazdım adını yarim diye gönlüme
Özletme çabuk gel,bekletme sevgili
Ölürsem bir daha sevemem yar seni
Bak yine baş başayız, kimsenin giremediği o odada,
Eski bir defterin sararmış sayfasında titriyor kalemim.
Dünya dışarıda gürültüyle dönerken, ben içimdeki sessizliğe eğildim,
Çünkü anlatacaklarım vardı, sustukça içimde devleşti...
Kimseye söyleyemedim.
Gitmek kolaydı zor olansa kalmak
Sensizde bu hayatı, bir şekilde yaşamak
Giden gitti belki ama kalan kendini buldumu
Hiç birşey eskisi gibi değil artık
Senden sonra
Bir candım geldim dünyaya
Yaşayıp gidiyorum bu yolda
Attığım adımda aldığım her nefeste
Yanımda hep sen ol istiyorum
Gecelerime aysın sabahıma güneş
Birgün daha geçti,bak sensiz
İçimdeki,sana olan sevgim, tarifsiz
Sensiz odalarım bile, çok sessiz
Dudaklarım susmuş, Konuşmuyor
Öylebir yerdesinki, bakışların bile eşsiz
Sessizliğin sesinde seviliyorsun
Kim olduğunu, bilmiyor olabilirim
Ama hissediyorum, iyiki varsın
Hiç görmesem de, hayatımdasın
Sessizliğin sesinde, içinten içe ağlarız
Bir yokuşta düştün, kalktın bin kere,
Her darbede sustun, yandın yokyere
Ne söylesen duymadı hiçbir çehre,
Artık ağlama, yeter gönül.
Nice kışlar geçti sensiz, sessizce,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!