Karanlığın dipsiz derinliklerine daldı bu akşam gözlerim ,
etrafımı sarmış adı belirsiz bir hüzün,
düşüncelerimdeki derinliklerde iki Damla yaş olup süzüldü yanaklarımdan o son sözün..
Ne zormuş be, ne zormuş gözyaşlarımı gizlemek. Ne zormuş sabaha dek güneşin doğuşunu beklemek.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta