Ne Yapsam Olmuyor Şiiri - Kenan Güç

Ne yapsam olmuyor.
Bir yerinden eksik kalıyor ömrüm.
Bir testi gibi çatlağımdan sızıyor günler,
Avuçlayıp tutmak istiyorum zamanı,
Parmaklarımın arasından dökülüp gidiyor.

Ne yapsam olmuyor.
Bir vakitler göğsümde barınan ümitler
Şimdi viran bir kervansarayın avlusunda
Yolunu şaşırmış yolcular gibi.
Ne gelen var onları almaya,
Ne de gidecekleri menzil belli.

Sabahları erkenden kalkıyorum bazen,
Belki bugün başka olur diyorum.
Belki talih, yıllardır kapımı bulamayan misafir gibi
Bir kere olsun uğrar diye bekliyorum.
Lakin her gün, bir evvelkinin yorgun suretiyle geliyor.

Ne yapsam olmuyor.
Bir ağacın kuruyan dalı gibi değil derdim,
Köküne kadar yürümüş bir kuraklık gibi.
Nereye dokunsam elimde dağılıyor hatıralar.
Nereye baksam içimde eski bir sızı uyanıyor.

Bir zamanlar kurduğum hayaller vardı.
İpekten kanatları olan hayaller.
Şimdi her biri kırık dökük bir sandalda
Fırtınaya tutulmuş yolculara dönmüş.
Sahile varamadan kaybolmuşlar.

Ne yapsam olmuyor.
Bir şehrin bütün sokaklarını dolaşsam da
Aradığım şeyi bulamıyorum.
Adını koyamadığım bir noksanlık var içimde.
Sanki doğarken yarım bırakılmışım.

Geceleri pencere önüne oturuyorum.
Ay göğe çıkıyor.
Yıldızlar kendi yerlerinde duruyor.
Bir ben yerimi bulamıyorum.
Bir ben ait olduğum vakti kaybetmiş gibiyim.

Ne yapsam olmuyor.
Dua ediyorum, olmuyor.
Susuyorum, olmuyor.
Unutmaya çalışıyorum, olmuyor.
Hatırlayınca zaten daha çok canım yanıyor.

Ne yapsam olmuyor.
Şimdi aynaya baktığımda
Yüzümde yılların bıraktığı çizgileri görüyorum.
Her biri başka bir hezeyanın, başka bir inkisârın nişânesi.
Ve anlıyorum ki;
Bazı insanlar denize ulaşamayan nehirler gibidir.
Akarlar...Akarlar...
Ama bir türlü varamazlar.