Solmaz dediğin güller, yapraklarıyla dudak bükerken sana,
Vedasını haber verir, çaresizce solarken,
Çok özleyeceksin, bilirsin, dikeninin batmasını ve verdiği acıyı,
Gül de boynunu büker , sende boynunu bükersin,
Veda anıdır artık, ne yaparsın....
Arkana baktığında kocaman dağlar gibi olan,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta