Ne Şiirler Yazdık Be Azizim

Ne şiirler yazdık be azizim,
kimseler özlemden ölmesin diye.
Yürekler kâğıt oldu, aşklar kalem.
Şu imkânsızlık girdabında yandık, tutuştuk.
Taş olsa çatlar; koca kayalar oldu gönlümüz.
Ne canlar verdik azizim,
analar ağlamasın diye.
Duymasın dedik ya kimseler yaralı çalan türkülerimizi.
Geceler şahit buna,
yıldızlar sırdaşımız oldu.
Bir gülüş uğruna kaç bahar heba ettik biz.
Sevda dedikleri ateşten gömlek;
kül değil ki azizim,
köz bıraktı yanarken yürekler.
Susmayı öğrendik,
her acıyı içimize gömdükçe.
Gülüşler örtük yüzümüze.
Özlemden ölünmezmiş;
her mısrada bir dua,
her kelimede bir ağıt olduk.
Hep yardan sınandık;
bir yanımız gurbet, bir yanımız hasret.
Ne yollardan geçtik de kavuşamadık be azizim.
Kaderi taş diye yazdılar alnımıza.
Kanadı kırık kuş misali,
uçmadan düştük.
Şu kalemler ne şiirler yazdı
analar ağlamasın diye.
Unutulduk be azizim…
Biz de bir ananın evladaydık.