Ne Senle Ne de Sensiz Şiiri - Yakup Günel

Ne senle ne de sensiz bir hayat,
İmkansız gibi geliyor insana.
Senli bir dünyanın büyüsü mü,
Sensiz bir dünyanın karanlığı mı?

Bir türlü karar veremedim bu ikileme,
Hangisini seçeyim de kaybedeyim diye.
Arafta kaldım diyemiyorum bir şey de.
Kendime zarar verdim boğuldum arada.

Akrebin yelkovanı kovalaması gibi,
Her yazdan sonra kışın gelmesi gibi,
Her siyahtan sonra beyazın oluşması gibi,
Senli ve sensiz yerlere uğradım durdum.

Karanlığın hükmettiği bir yerdeki tek ışık misali,
Aydınlatıyordun zifiri dünyamı.
Aynı zamanda zehirli bir ok gibi de oldun...
Eriyip bittim senle farkına varamadım.

Sensizlik bir şiir olurdu hüzün kokardı mısralar,
Olduğun anlar da kafiyesiz bir şiire benzerdi.
Hoş gelirdi kulağa,
Lakin tüm bütünlüğü de bozardı boyuna.

Bitmemiş bir romanın son cümlesi misali,
Hep eksikliği hissetirdin insana.
Kulağa hoş gelen o anlamsız cümleler...
Meğer kanatıyormuş ruhu anlamsızca.

Sözsüz bir müzik gibi senle olmak,
Ve de melodisi ruhu kamçılayan,
Sensizlik de yarım kalan bir şarkı olurdu:
Ne de yapsan yeri dolmayacak dizeler...

Ne senli ne de sensiz derdim,
Yokluğunu varlığında hissettim.
Varlığın da yokluğun bir parçası misali...
Bir türlü gösteremedi kendini bende.