Bir kibrit çöpünü dahi atamıyorsam yere
Bir lokma ekmekten, bir pantolon, bir gömlekten gayrisi
Zül geliyorsa bulamayanları düşününce
Ne yaptım, bir çivi mi çaktım diye soruyorsam durmadan kendi kendime
Ve eğer bakabileceksem memleketimin, ve dedemin, ve bebemin yüzüne
Ne saadet...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ah be kardeşimmmm!!!!! bu saadeti mutlu azınlığa dileyelim eyvallah:((
saadet ama, yapmak gerek.
tebrikler
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta