Ne olur gel Şiiri - Sezen Caglar

Yokluğunda üşütüyor bu şehir beni
Hoyratca savuruyor saçlarımı rüzgar
Ellerim buz tutmuş tir tir titriyor
İçime akıyor boşalan yaşlar
Sadece yüreğimde koskoca bir yangın var
Sanki bir heykeltraşın ellerinden çıkmış gibi
Ruhsuz ve duygususuz bir bedene sahibim
Eski hazzı kalmamış yeditepeli istanbulun
Gözümde değil artık bu şehirin büyüsü
Umrumda bile değil aşiyanı bebek korusu
Çekmiyor artık beni galatada balık kokusu
Kız kulesini görmeye tahammülüm yok
Biliyorsun seninle orada anılar çok
Sarayburnuna gitsem sular beni çekiyor
Sanki içimden bir ses atlada bitsin diyor
Sen gittin gideli bu şehir suskun sanki
Gündüz hiç ses vermiyor gece sönük ışıklar
Bir tren garında buluşurken aşıklar
Benim gözlerimdeyse film gibi anılar
Nerelerdeysen bir ses ver hayat ver bana
Sen gittiğinden beri gözlerim sanki nehir
İstemem bu koca şehri verseler istemem
Bir yanım yok yarımım sensiz çaresizim
Gel sensizlikten boynu bükük kaldı çiçeğinin
Gelde döndür beni yep yeni baharlara
Dön dön gel yalvarırım sevglim dön gel
Yokluğunda üşütüyor beni korkutuyor bu şehir
Ne olur dön gel dön gel bekliyorum sevgilim