Ne Olur Bir Daha Söyle Şiiri - Hamit Atay

Ne Olur Bir Daha Söyle

Ne olur bir daha söyle,
bu sessizlik yanlış anlaşıldı de,
bu suskunluk bir veda değildi diye fısılda.
Çünkü bazı kelimeler söylenmeyince
kalp kendi kendine hüküm veriyor
ve en ağır cezayı kendine kesiyor.
Ne olur bir daha söyle,
adıma yakışır bir tonla,
gözlerime bakamasan bile
yüreğime bakarak söyle.
İnanmaya ihtiyacım var,
çünkü yıkılan şey umut değil sadece,
insanın kendine olan inancı da dağılıyor.
Bir daha söyle ne olur,
“buradayım” de,
gitmedim, kaybolmadım,
yalnızca sustum de.
Biliyor musun,
bazı insanlar susunca
arkalarında koskoca mezarlıklar bırakıyor.
Ne olur bir daha söyle,
bir zamanlar nasıl söylüyorsan öyle.
Hani gecenin en sessiz yerinde,
kelimelerin birbirine yaslandığı anlarda…
Hani kalbin acele etmediği,
sesinin yorgun olmadığı zamanlarda.
Bir daha söyle ki,
içimde yarım kalan cümleler
tamamlanmayı öğrensin.
Çünkü ben her şeyi yarım bıraktım,
en çok da kendimi.
Ne olur bir daha söyle,
yanlış anlamışım de,
kırmak istememiştim de,
zoruma gitti ama sustum de.
Bazen bir itiraf,
yıllarca taşınan bir yükten daha hafif olur.
Bir daha söyle,
çünkü ben hâlâ
ilk söylediğin yerde duruyorum.
Zaman geçti, saçlarım ağırlaştı,
kalbim yoruldu ama
o cümleye bir adım bile yaklaşamadım.
Ne olur bir daha söyle,
sevmesen bile dürüstçe söyle.
Çünkü belirsizlik,
en ağır ayrılıktır.
Gidenin izi silinir belki,
ama söylenmeyenin acısı
insanın içinde kök salar.
Bir daha söyle,
son kez bile olsa söyle.
Çünkü bazı sözler
bir ömür yetiyor insana.
Ve bazı insanlar,
yalnızca bir cümleyle
yeniden hayata dönebiliyor.
Ne olur…
bir daha söyle.
Sesin değilse bile,
niyetin duysun beni.
Çünkü ben hâlâ
söylenmemiş bir sözün
içinde yaşamaya çalışıyorum.
Hamit Atay