Kan şerbeti tadında efkârı yudumlarım
Öyle bir doluyum ki, sızabilmem ne mümkün;
Beynime hükmediyor avare adımlarım
Bu serseri tavrıma kızabilmem ne mümkün.
Şu küçücük hânemde ne bir nefes, ne soluk
Ruhuma aksediyor yüreğimdeki yoluk
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta