Bir damla gözyaşı yok gözünde
Ne bir sevgi sözcüğü kalmış ondan geride
Ne bir kırışıklık avucunda
Hayat çizgisinin tam üzerinde
Hiç yollamayacağı bir kaç mektup elinde
Bir de deniz kabuğu
Bir eşi çoktan şehrin çöplüğünde
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta