Söylenecek sözmü bıraktın bende
Söyledin geriye söz bırakmadın
Burkuldu yüreğim tutmaz ellerim
Dönüpte bakmaya, yüz bırakmadın
Dizimin üstüne çöküp ağladım
Tutunacak bir dal yer bırakmadın
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta