Ne kalana git, ne gidene kal derim,
Yükü kendinden ağır olanı ben bilirim.
Zira gönül dediğin ne mülktür ne de hancı,
Kendi yolunda yürümeyen, her durakta yabancı.
Eğilip bükülmek yakışmaz asil bir sancıya,
Vefası olmayanı ortak etme bu acıya.
Kapıyı açık bırak, rüzgâr eserse essin,
Sen öyle bir dur ki; gelen haddini,
giden yerini bilsin.
Ahmet Gürkan
Kayıt Tarihi : 31.1.2026 20:05:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!