Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Teşekkür ederim saygıdeğer Naime Özeren Hanımefendi! Hanımlar bizim annemiz, bacımız dostumuz, eşimiz, kzımız, arkadaşımız kısaca başımızın tacı her şeyimizdir, kadın erkek bir elmanın iki yarısı gibi hayatı bütünleriz, selam ve saygılarımla hocam!...
Bir erkeğin kaleminden böyle güzel destek almak biz hanımlar için onur ve mutluluktur... Teşekkürler Tarık bey...NİCELERİNE...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta