Ne Hikmetse Şiiri - Figen Güler

HİKMETSE

Yalnızlık bir labirent, taşları ince ve sivri,
Sükûtun içi kıvranır, küf dolu mavi.
Bir fırtına çalar kapımı, paramparça ciğer,
Denizin dibinde bekleyen sırlarsa bir diğer.

Güneş düşer fincana, kırık bir çiçek,
Gecenin tadı akar, sanki sıcak içecek.
Ne hikmetse gecenin omzunda gerçek,
Yalanlarını süslerken ben gördüm tek tek.

Gölgeler bile inanmaz, sorar geceye,
Maskeni takarken gerçek düştü perdeye.
Sözlerin titrer, kendi ağırlığıyla çöker,
Senin tüm oyunlarını gözler önüne serer.

Ne hikmetse gölgeler konuşur kendince,
Kendini kandırıyorsun der rüzgâr ince ince.
Artık kaçamazsın diye tekrar eder,
Kendi kuyruğunu kovaladığı yerde bedel öder.