Ne hâldeyim. Şiiri - Sergen Sayın

Ben beni bilmem neyim, cân mı ten mi bu hâldeyim
Bir gölgeyim şu cihanda, ne baştayım ne sondayım
Dünya dedim avuç açtım, avcumda bir hüzün kaldı
Bir “gel” sesi duydum içten, o ses ile sevdâlandım

Söyleyen dil benim değil, söz dediğin Hak’tan eser
Bir harf düşer gönlüme de bin mânâyı içten çözer
Aşk dediler ateş sandım, meğer cânı diriltirmiş
Yanan kişi kül olmazmış, aşk içinde can bulurmuş

Mey dedikleri bir sırdır, içen değil sarhoş olan
Bir damlada deryâyı gör, işte budur aşkı duyan
Sâki sensin ey sevgili, ben kadehte kırık bir âh
Bir bakışın yeter bana, ömrüm olur bir “Bismillâh”

Mecnûn diye gezdim çölde, Leylâ meğer içimdeymiş
Ben kapılar aşındırdım, aradığım gönlümdeymiş
Her ayrılık bir hicrandır, her vuslatta biraz ölüm
Sevda dedim düştüm yola, yol da sensin ben de senim.

Ne yıldızlar geceyi bildi ne güneş gündüzü bildi
Bu âlemde nice âlim bir hakikate eğildi
Kimse tam idrak edemez bu sırlarla dolu hâli
Bir nefeste gelir gider insan denen göç kervanı.