Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Her gelişin bir dönüşü olan yolculuğun yolcusu, eni sonu büyük bir yorgunluktan sonra asıl evine dönecektir...Dönerken de filesine ne toplamış, ne alışveriş yapmış ise onu azık olarak yiyecektir...
Bizler halen dünya denen şu pazardayken filelerimize çok dikkat etmeli, yarını düşünerek filelerimizi ona göre doldurmalıyız ki eve döndüğümüzde önümüze gelsin...
'' Ne doğrarsan aşan, o gelir karşan'' diye bir deyim geldi aklıma... Neyi pişirirsek onu yiyeceğimiz gerçeği ile...
Güzel şiirinizi Kutluyorum Hatice Hanım Saygımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta