Dürten bir yalnızlıktır,
koltuğumun altında
hep uyurken yakalayan.
Tan vaktini bekleyen bir karanlıktır,
ve en az gece kadar uzun bir sessizliktir,
bedenimi saran.
aralarında beni çekiştiren iki siyahın hüznüdür,
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta