Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
' ne ekersen onu bicersin ' bu atasözü tirnak icinde olmali!
sevgimle
'İstisnalar kaideyi bozmaz' da derler.
Ne olur güzel yüreğinizle sevgi ekmeye devam edin.
Saygılarımla
Ne Ekersen
Ne ekersen
Onu bicersin derler
Ben senin yüregine
Sevgimi ektim
Ama bicemedim
Ektiğini biçmesen dahi,bu şiirinle birileri ekerken dikkat eder.Yüreğine sağlık güzel ve içtenlikli tebrik ediyorum.
Mürsel Adıgüzel
Ne ekersen onu biçersin sözü doğru bence. Sanırım nereye ektiğin önemli diye düşünüyorum. Dağlara taşlara ektiysen eğer, elbette biçemezsiniz.
Ancak mükemmel bir şiir olmuş.
Herkes ektiğini biçebilseydi, hasret, özlem, kırgınlıklar olmaz... ve bu şiir yazılmazdı sayın şaire.
Evet haklısın fatma hanım insan ektiğini biçer ama sizin iyi niyetiniz bu gün olmasa yarın bir başka şekilde size yansır siz iyilik ve sevda ekmekten vazgeçmeyin tebrikler
eğer arzu ederseniz size kitaplarımı armağan etmek isterim
Bir yüreğe sevgi ekilmişse eken kişi görevini yerine yetirmiştir.Tarla verimlimi değilmi ona bakmalı yoksa bir müddet sabır ve hasret nadasına bırakmalı.Sonra sevgiyi ekip vuslat başaklarının rüzgarada savrulmasını beklemeli.En bereketli topraklar yüreğin vadilerinde bulunur.Vicdan ve aşk nehirlerinen gıdasını alır.Sevgiyler..
..bütün şiirlerinizi okudum.
..en çok da bu şiirinizi beğendim.
..tebrik ederim.
..şiiriniz bana 'emek verilmeden sevginin-aşkın yürüyemeyeceğine' dair bir şiirimi hatırlattı.
Sevgi emekle büyür,aşk baş tacıdır.,
Her şeyin iyisini bilir Yaratan.!
Kalmadı eser, ne benlik, ne kibirden..
Ne kadar anlamsız, kof-boş, sıradan
Oluverdi sensiz hayatım birden.!
Sevgi emekle büyür,aşk baş tacıdır.
******************************************
******************************************
Sevgi emekle büyür,aşk baş tacıdır.,
Anladım aşkın diğer adı:ACIDIR.!
SEVİYORUM SENİ, SENİ SEVİYORUM.!
Sade bu bir çift lâf, bu derdin ilâcıdır.
..selam ve başarı dileklerimle..
Güzel olmu?.in?allah biçersiniz.yüre?inize sa?lyk
Maalesef çoğu insan eker asla biçemez.İnsanların kaderleri olsa gerek.Güzel benzetme,iyi şiir,
Bir güzel insansın
Bu şiir ile ilgili 11 tane yorum bulunmakta