Bir bardak suda kopan fırtına
ne kadar anlamsız, ne kadar yersiz.
Sözler en yükseğinden,
nefretler diz boyu
canımız ha yandı ha yanacak…
Bir bardak suda kopan fırtına
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ahh !dediğinizi bir anlayanlar çoğalsa..
başarılar..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta