Otursam masaya, bir yana umutlari bir yana anıları koyup. Şöyle bir sigara yaksam, hangisini öldürüp unutsam hangisini.
Serpsem umutları bu şehrin sokaklarına, gelen giden çiğnese. Akıp gitse yağan yağmurla, kimse bilmese.
İyi de kalbi öldüremem ki.
Doğmasa güneş bu diyara, her sabah anılar canlanmasa. Değişse çehresi bu şehrin, zanlı gibi köşe bucak kaçmasam. İyi de hafızayı silemem ki.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta