Ne dersen inandım Şiiri - Murat Ülkü

Ne dersen inandım, sanma ki kandım,
Her şeyi bilip de, susan bir canım.
Yalanın narıyla, kavrulup yandım,
Günden güne bitip, söner bir yanım.

Gözüme bakarak, yalan dokurken,
Ben senin her harfinin, ezberindeyim.
Sen beni bir cahil, bir saf sanarken,
Aslında en sessiz, seferimdeyim.

Dilindeki masal, ruhumda sızı,
İçimde birikmiş, kışın ayazı.
Alnıma kazınmış, bu kara yazı,
Kendi celladımdan, zehir içeyim.

Gülüşün sahteymiş, sözlerin talan,
Geriye ne kalmış, kalbimi çalan?
Gördüğüm gerçektir, gerisi yalan,
Adım adım artık, candan geçeyim.

Sanma ki bu susuş, acizliktendir,
Yüreğimdeki kor, edepten gelir.
Bu sessiz feryadım, bir tek sendedir,
İnsan sustuğu an, bin defa ölür.

Bir oyun kurmuşsun, perdeler kara,
Açtığın her yalan, kalbimde yara.
Düşürdün gönlümü, çıkmaz bir dara,
Kendi mezarımı, derdinle eşeyim.

Gözlerin ele verir, dilin saklasa,
Gönlün kirli kalmış, sular aklasa.
Cihan şu halime, durup ağlasa,
Ben kendi içimde, yere düşeyim.

Sustukça büyüdü, ruhumda sancı,
Kendi vatanımda, oldum yabancı.
Yalanın zehriyle, aşka son inancı,
Kendi ellerimle, ateşi nâra atayım.

Zamanın kum saati, doluyor bende,
Ruhum bir emanet, yorgun bu tende.
Ararsan izimi, boş bir kefende,
Gerçeğin içinde, yitip gideyim.

Gördüğüm her yalan, bir düğüm attı,
Gönül gemim bu sığ, kıyıda battı.
Güneş sönüp gitti, karanlık yattı,
Göz göre göre ben, günle biteyim.

İncinen gururum, kırılan hatır,
Sana söyleyecek, kalmadı satır.
Her suskunluk binbir, hüzün anlatır,
Kendi feryadımı, serde boğayım.

Bile bile lades, değil bu bitiş,
Bir koca devin, devrilmesidir.
İçimde bir ordu, ağır yeniliş,
Ruhun, gölgesinden, çekilmesidir.

Gördüm, sustum ve bittim sonunda,
Yalanın o süslü, kirli koynunda.
Bu sessiz vedanın, her oyununda,
Ölüm, yaşamaktan, daha sessizdir.