Çilem dolmadı şu hayatta.
Ağlamaya mahkum oldu gözlerim.
Bahsederken kendimden.
İçime ağladım ben kimse görmeden.
Yaşarken kaybettim ana mı baba mı.
İbret aldım yaşadığım her günden.
Neydi benim suçum günahım.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta