Çilem dolmadı şu hayatta.
Ağlamaya mahkum oldu gözlerim.
Bahsederken kendimden.
İçime ağladım ben kimse görmeden.
Yaşarken kaybettim ana mı baba mı.
İbret aldım yaşadığım her günden.
Neydi benim suçum günahım.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta