Allahtan rızık dilemiştim, sabah şafağından akşam karanlığına uzanmıştım.
Annem hastaydı, Babam hastaydı, bacım hastaydı başucunda olmaya çıkmıştım.
Okumak, okumak okumak diyerek, okumaya atmıştım bendimi, dershaneye koşmuştum.
İnsanım insanlar arasında memleketim Amed, barış gelmiş sanmıştım, yanılmışım.
Akşama teslim olmuş bu günün son saatlerinde bir bomba patladı yanı başımda, ben ölmüşüm.
Ne kadar uzağa, nereye savrulmuşum kimbilir, bedenim kanlar içinde, ben görmedim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




hiç bir sey deme
ben de demeyeyim bu güzel şiiiri kirletmeyelım :)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta