Ne Çıkar... Şiiri - Mecit Aktürk

Gülistan gönlümü garip bıraktın,
Güller kokmaz oldu, dersen ne çıkar.
Ben sana muhtaçken benden ıraktın
Simdi kollarini sarsan ne çıkar.

Ardında ağlattın acı sözlerle
Dağlandı sol yanım nice közlerle
Nedâmet duyarak, yaşlı gözlerle,
Elini elime versen ne çıkar.

Teselli kâr etmez, yorma kendini
Yıktın, harâb ettin aşkın bendini
Boynumdan sıyırıp dert kemendini
Talihi önüme sersen ne çıkar.

Aşikâr âleme sevdamın hali
Kalmadı kalbimin artık mecâli
Düşerek yollara Ferhat misali,
Aşkından dağları yarsan ne çıkar.

Düşük doğdu heyhât, bahtıma güneş
Ne yapsam sönmedi yaktığın ateş
Ne görün gözüme, ne yarami deş
Kış günü karları kürsen ne çıkar.

Perişan haldeyim, tarumâr bağım
Yaşayan ölüyüm, sanma ki sağım
Viraneye döndü gönül otağım
Yol bulup köşküne girsen ne çıkar.