NE ÇABUK GEÇTİ BAHARIM
Benim zamanım eridi mum gibi,
Ömrümün baharı soldu dalında.
Bir çiçeğim açmadan kurudu,
Rüzgâr savurdu, inandıramadım kimseye.
Kör kuyularda yankı gibi sustu gönlüm,
Vefasız sevgilim, ömrümün hesabı sana kaldı.
Ne çabuk kırıldı dallarım, sevgilim,
Bahçemde güller açmadan soldu.
Sensizken güneş doğmadı içime,
Ay bile yüzünü sakladı gecelerimden.
Giderken kan ağladı yüreğim,
Belki bir gün dönersin diye hâlâ beklerim.
Hayat, boş bir defter gibi kaldı,
Sensiz yazamadım tek bir satırını.
Yollar gözlerimi taşlara sürttü,
Bekleyişim çivilerle kazındı kalbime.
Gel artık, gel ki anlasın bu şehir,
Hasretinle çürüyen gönlüm hâlâ ayakta.
Bitti demeden bitmez bu yangın,
Ağlamaz, gülmez oldu kalbim.
Elimi uzatsam tutmazsın, biliyorum,
Ama yokluğun da tutukladı nefesimi.
Ne çabuk geçti baharım sevgilim,
Ne çabuk silindi gençliğimin izleri.
Yıllar akıp gitti gözlerimden,
Kırık bir aynada gördüm ömrümü.
Zaman geçti… ne çabuk geçti…
Kayıt Tarihi : 14.12.2025 23:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!