Nazlı Arman Şiirleri - Şair Nazlı Arman

Bir Ayrılık Rüzgarıydı Esen
Yanık Kokularıyla Kesmişti Nefesleri
Tutulmuştu Sıtmalarına Derin Hasretin de
Yavaş yavaş Kenara çekildiler Kelimeler
Asi oldular Sır tutmuyor Duygular
Telve Tutmuş Mahremiyet Dağınıklığın da

Dudak payına sığmazken acılarım
İçimde ki hüzün bataklığında
Yavaş yavaş tortulanırken
Çılgınca çamura bulanıyordum
Korkak gözlerimin çıtı çıkmıyordu
Gebe bulut gibiydi

Avazım Çıktığı Kadar Sustum
Sadece İçim Çok Kanadı

Şu
An
Ne mi yapıyorum
Kendi başınalığımla
Başetmeye
Çalışıyorum

Hey kendim,
O kadar yok'tumki
Gittiğimi anlayamadın bile

Bugün biraz
Kendimden kaçayım dedim
Arkama takılan takılana
Sana dair herşey

Ne kadar kalabalığım kendimle
Ve
Ben
Hayatta bir tek
Kendime yenildim

Kumara gerek yok
Kaybetmek için
Ben
Yokluğunda
Kendimi
Hep kaybediyorum

Hayat
Hayatımdan öylece, fütursuzca geçip gidiyorsun
Yahu bu ne arsızlık,bu ne utanmazlık
Girdin tüm hayallerime,düşlerime destursuzca
Nereye böyle selamsız, sabahsız
Bu ne cüret,bu ne cesaret

Sevme / Beni / Git / Kırlangıç / İklimlere / Kırağı / Yağmasın / Yüreğine
Ben de / Mevsim / Zemheri