Bir sabah gün doğmadan ayrılıp yola çıktın
Sen yoksun buralarda kim bakar Nazım Baba
Buruk bir tebessümle çatık kaşların yıktın
Haşmetli sohbetinden bal akar Nazım Baba
Sivas'tan İstanbul'a sonsuza bilet aldın
Bir dal gibi eğilip, ansızın düşüp kaldın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebikler güzel bir calisma olmus
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta