Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Nazara inanıyosanız size nazar duası gerek.okursunuz. Hassentuki(baylar için Hassentuke) bilhayyil kayyumillezi layemutu ebeden.Ve defe'tu ankissue(baylar için ankessue) bi elfi elfi la havlevela kuvvete illa billahil aliyyul azim.. Böyle..:) saygılar
Münevver Ablacagim bende nazara cok inanlardanim, Bende Ömrümde bir kez sevmistim bütün dünya görsün istemistim. yasimdi sanirim ken gözlerin nazari degdi.önce düsman sonra yabanci olduk. ken gözlerle bakanlar bayram eder odlu.Bana ise yasarken ölmek kaldi...güzel paylasimin icin tebrikler sizer..yalan dünyada gercek sevgi olurmu? ..sevgiler
Ben de inanırım hem de çok...Yaşayıp gördüm bizzat...
tebrik, selam ve saygıyla...
Sevgili Müniş anam,
Rahmetli anneannemin bir sözü geldi aklıma.Derdi ki, nazar; insanı mezara, deveyi kazana sokar.
Ve bende nazara inananlardanım.Allah kem sözlerden ve kem gözlerden korusun.
Paylaşımına teşekkürler Müniş anam.
Sevgilerimle.
eyvallah münevver hanım.hayat içinde paylaşılıp örnek olunacak çok şey var.nazar nasıl inanmayacaksınız ki her gün çekemeyen ve kem gözlü nazarlara muhatabız...güzel bir yazıydı...
saygılarımla...
Anacığım yine güldürdün beni...Allah sana uzun ömürler versin..o kadar doğal o kadar güzelki yazdıkların...Sanki hemen yanıbaşımda oturmuş,tatlı sesinle...anlatıp duruyormuşsun gibi hissediyorum..Paylaşımın için teşekkür ediyorum.
sevgimle....öpüyorum..(dikkat et..benim de nazarım değer :))))))))))
Sen yaz ablacığım bizde burdan keyifle okuyalım
Allah herkesi nazardan ve cümle kötülüklerden korusun
sevgiyle Nasreddin Anne
Bu yiğidin yoğurt yiyişi böyle Ali kardeşim.
Gönüllerin sultanının anlattıkları güzel.
......
Her kapının anahtarı Rabbül Alemine dua'dır.
Nazara da faydası var
Mezara da.....
Meleği de halketmiş,
Şeytanı da......
İnanmalı elbet...yüreğine sağlık Ablam.
Kalemine sağlık.
Saygılarımla.
münevver hanım belki bunları anlatmak sizi rahatlatıyor ,bütün paylaşımlarda olduğu gibi...
normal bir sohbet ortamı yerine daha edebi bir düzyazıyı tercih etseniz diye fikir sunabilirim...
sevgilerimle
Bu şiir ile ilgili 9 tane yorum bulunmakta