Kaderime doğru meçhul bir yürüyüşteyim,
Düşman nefsimle, uzunca bir yürüyüşteyim,
Gizli günahlarımla hep hesaplaşmaktayım,
Cana feda gönlüm bir nazar bekler, umutla.
Yansın gönül evim, bana daim hiçlik gerek,
Günahlarımı eritecek, bir nazar gerek,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta