Hayat emdiğim sütü geri çekiyor gibi damarlarımdan
Gözlerim penceremle aynı hızla boşalıyor,
Yokluğun ruhumda koca bir yara
Dünya çekiliyor gibi ayaklarımdan.
Felçli bir ağırlık oturuyor yüreğimde
Sen gittin, o kalıcı anlaşılan.
Çok özledim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
