Sen ellerinin nasırıyla,
Çocuklarını hiç okşadın mı?
Pamuk gibi gelelir senin okşamaların.
Sen ellerinin hamuruyla,
Kazdın mı toprağı?
Berreket fışkırır.
Ayranlı aşnına,
Kaşık salladın mı?
Mis gibi anadolu kokar.
Seni hiç nasırlı eller,
Gönlünü okşadı mı?
Dokunuşlar hoyrat değil!
Aşkı sevgiyle yoğurmuştur
O eller!
Öpülesi eller,
Sevdi mi yürekten severler.
Sen ellerinin nasırıyla okşadın mı?
Yarin ipek gibi saçlarını.
Ellerin pamuk pamuk,
Gezinir zülüflerin de.
Çünkü aşkınla yumuşacak tır,
Dokunuşların da sevgin gezinir.
Sen güneşte kavrulan teninle,
Sen bereket damlaları terinle,
Sen sevgiyle gülümseyen gözlerinle
Nasırlı da olsa ellerin ile,
Hayata!
Şehirlilerden daha sıkı sarılaırsın.
Çünkü sen!
Yüreğindeki güzelliklerle,
Hayata hep pozetif bakarsın.
Ellerin nasır bağlamış,
Yüreğin asla.
Kayıt Tarihi : 29.1.2009 02:13:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!