Nasıl Kıydın Şiiri - Fatma Soylu

Sen içimde konuşan en eski yaraydın,
‎Ben seni
‎Kabuk tutmayan dualarımın arasına sakladım.
‎Bir bakışın düşse geceme
‎Göğsümde kıyamet gülleri açardı.
‎Sen bilmezdin…
‎Bir bakışına şehirler bağışladım içimde,
‎Sen en tenha yerimde yabancı gibi oturdun.
‎Oysa ben,
‎Sesini duyunca bile
‎Kalbini üşümesin diye örten bir kadındım.
‎Şimdi soruyorum kendime
‎Hangi gün kirlendi bu aşk?
‎Hangi gecenin koynunda
‎Başka bir tene yenildin?
‎Adın geçince sesim kendine çeki düzen verirdi.
‎Şimdi senden geriye yarım kalmış cümleler var içimde.
‎Ne tamamlayabiliyorum ne inkar edebiliyorum.
‎Bir zamanlar “biz” dediğim o mezarın başında
‎Kendi kalbime Fatiha okuyorum.
‎insan en çok da sonsuz sanılan bir sevgiden çıkarken yetim kalıyor...
‎Ben seni affederim belki
‎Ama senin için ölen o kadını
‎Hiçbir bahar diriltemez.
‎Öyle bir gidişti ki, sanki vuslat hiç yoktu
‎Gönlümde beslediğim umutlar şimdi korktu.
‎Şimdi hangi şiire başlasam
‎Mürekkep önce seni kusuyor.
‎Sonra harflerim kendi kendine kanıyor.
‎Bir zamanlar gözlerime bakınca
‎Dünyayı susturan adam sendin.
‎Aynı gözler içimde koskoca bir mezarlık gibi.
‎Nasıl kıydın…
‎Birlikte kurduğumuz hayallere,
‎Gece yarısı edilen dualara
‎Bu masum sevgime,çocuksu inancıma
‎Ellerimin sıcaklığına, kalbimin çırpınışına
‎bana...
‎bize...
‎Söyle nasıl kıydın nasıl...
‎
‎