Kırma ey dost kırma insan kâlbini
İnsan tek başına bir kâinâttır…
Barındırma kâlpte nefreti kini
Gönlüne sevgiyi dostluğu tattır…
Üzseler de seni üzme insanı
Çile ateşinde pişir de canı
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




hayar ırmağından su içen canlar
aklını gönlünü şen eylesinler
güneş ışığında yol alıyorlar
ayın ışığında yorulmasınlar
güzel bir şiir okumama imkan sağladığınız için tam puanımla sonsuz saygılarımı sunuyorum yüreğine sağlık üstad
güzel dizeler yüreginize saglık artık dostlugun adı degisti dost canlıların ismi aptallıga kadar indi saygılarla turan bey
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta