Narsist Şiiri - Hikmet Çavdar

Evin içinde dolaşan bir gölgeydim,
duvarlara sürtünen sessizliğimle.
Bir aynaya çarptı yüzüm
camın içinden bana bakan
başka bir mevsimdi.

Yeşil,
çocukluğun unutulmuş tarafı gibi
ısrarla gözlerimde.

Gülüşüm, yarım bırakılmış bir cümle.
Boynumda eğilmiş zaman.
“Seni seviyorum” derken
harfler içimde çoğaldı,
hiçbiri dışarı çıkmadı.

Bir an vardı
ömür, o anın içine sığındı.

Kimse senin kadar
içime doğru gülemedi.
Tenimde dolaşan ürperti
yokluğunun nabzıydı.

Ay, omuzlarıma ince bir ateş bıraktı.
Yeşil gözlerim
karanlığı yakmayı öğrendi önce,
sonra kendini.

Ayna hâlâ orada.
Ben her gece
camın öte yanındaki
eksik ışığı severim .Hikmet Metin Çavdar