Nankörlük Şiiri - Nurettin Sevim

Bir lokma verdinse unutur hemen,
Ne vefa gösterir ne de bir minnet,
Vereni unutur, sanır ki yemen.
Nankör insan bilmez, hiç kadir- kıymet.

Ne bir dostu kalır ne dostluktan iz,
İyiliği görmez, kusur arar hep,
Nankörlüktür işi olsa da deniz.
Kalbi taş kesilmiş, bulur bir sebep.

Kendinin var sanır her imkânına.
Oysa ki en çorak toprak gibidir,
Dönüp de bir bakmaz hiç selamına,
Rüzgarın önünde yaprak gibidir

Kırk yıl indirmeden sırtında taşı.
Yine de nanköre yaranamazsın.
Bir kere indirsen çatar hep kaşı.
Suçlu sen olursun arınamazsın.

Yaptığın iyilik silinir birden,
Nankör insanlara ne yapsan azdır.
Kalbi paslanmıştır görünmez kirden.
Dünyayı altına sersen de azdır.

Nimetin kıymeti bilinmeyince.
Her şeyi olsa da, yine de küser,
Nanköre ne yapsan yaranamazsın.
Şükretmez, daima fazlasın ister.