Naki Aydoğan Şiirleri - Şair Naki Aydoğan

Ben Ve Ölümüm
Ölümle karşıma çıkıyorlar
Ölüm zaten önümde
Anemin kucağına atıldım yok
Babamın kuçağına atıldım yok
Düştüm kalktım yok

Kalemi elime alıyorum
Önce çocuk gibi karalıyorum
Sonra düşüncem bir fikir belirliyor
Ve bir resim çiziyorum
Düşüncemi oluşturan tema nedir
Kendimi nerede düşlüyorum

Ben yapmadım.
Sen yaptın.
Ben nasıl yapabilirim olayın içindeydim.
Onun ölmesi gerekiyordu benimde onu öldürmem gerekiyordu.
Ama yapan sensin.
Sebep sonuç meselesi değil.

Suyu bölelim hava ekşisin
Tuz koksun şeker pislensin
Hayat bu ya duvarlar ardına
Hapis olsun insan sonuncu

Suyun boynu hava havanın eni su

Berat Kandili
"Tenzilden inzal, parçadan bütüne
Kuran’ı Kerim toptan indirildiği gece"
“Bu gece herkesin amelleri Teallaya arz olunur.”
“Kurtulmak, beri olmak suçlu olmamak anlamına gelen Berat kelimesi
Kurtuluş, af arınmaymış”

Yukarıdayım.
Arı gibi bir dayım var.
Bozulan cihazları tamir eder.
Aşağıda.

Yorum yapar.

Neredesin
Beyazın içinde renklerin arasındayım
Beyaz engeldir aramızda
Hücum etmeliyiz
Gök kuşağından ilham alarak
Bir film

Beyinsiz

Dünyayı bir tur daha dolandım
Bir kadın daha tanıdım
Adını sanını bilmiyorum
Beynim yok, unutamadım artık

İlk ne konuştum
Anne baba
İlk işçilerim ebe beyinlerim
Ellerinizde kutsal emanetim
Ellenip ayaklanınca
Kızmaya da başladınız

Dallar ve yapraklar hep oyana bu yana
Erkek milleti gibi değil mi?
Güneşe dolanırlar
Ama çiçekler öyle mi güneş gibi gülümserler
Kadınlar gibi değil mi?
İşte bu bir aşkın bilmecesi işin imecesidir.