kenardan yürürken, hayatımın anlamını aradım
buldum onu; sonsuz uzanan bir tünelde
yetimlerin, göz bebeklerinin içinde
yalnızlığına sıkıca sarılmış bir halde
eski bir kokuyu hatırlatan, kopmuş düğmeli ceketlerinde
edecektim aslında birkaç kelam, hakim olamadım
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta