(nâ) 'mümkün Şiiri - Sevde Betül Karabacak

"Bana bir imkan ol" diyordu bir şair.
Bir mısrada denk düşüyorduk....

Bana bir imkan ol...
Bütün imkansızlıkları mümkün kılayım.
Devrim yapayım Ortadoğu'nun bağrında.
Adınla anılsın çağlar sonrası şehirler.
Kendini assın birer birer yahudiler.
Bana bir imkan ol!
İnsanlığımı hatırlayayım.
Ebabillerle kızgın taşlar atayım Ebrehe'nin üzerine.
Ibrahim yerine ben kırayım putları.
İnşa edeyim asma bahçeleri Babil'e yeniden.
Bana bir imkan ol!
Sina'nın ortasına taşıyayım Petra'yı.
Tac Mahal'i yıkıp,
ziyafet sofraları kurayım tanrılarından.
Fidanlar dikeyim Zambiya'nın kurak topraklarına.
İskenderiye için ansiklopediler yazayım,
Her sayfa senin adınla başlasın.
Bana bir imkan ol!
Ahuramazda'yı meşalelerle tutuşturayım.
Eros'u bir kez de ben vurayım.
Odessa'da seni bekleyen bir Penelope'de ben olayım.
Kaf dağında avlayayım Simurg'u.
Çarmıha gerilmekten kurtarayım bir elçiyi.
Bana bir imkan ol!
Karun'dan daha zengin olayım.
Ev yapayım piramitlerden sana.
İstersen senin olsun bütün Kızıldeniz.
İstersen zigguratları tıka basa doldurayım.
Yeter ki imkan ol!

Ve "Ben bu dünyada boşuna seğirtiyorum" diye ekledi şair.
Ben şair değilim!
Boşuna seğirtmek istemiyorum dünyada!
Ne olur bana bir imkan ol...