Müzeyyen Şiiri - Yorumlar

'Harika yaa inanın kendi kendime üzüldüm,nasıl olmuşda bu dizeleri görmemişim diye,her iki dostuma da gönül dolusu sevgiler sizleri çok seviyorum...'

Kadı kızının kusuru var,
Allah nazardan korusun üstadım,
Bu müzeyyen hanımda nice özellikler var,
Acaba diyorum,
Melek mi?

Bir bayana bunca satır yazılabiliyor ve o bayan bunca satırı şaire yazdırabiliyor ve ona ilham kaynağı oluyorsa,
Elbette ki kanatsız bir melektir,
bize düşen ise kadim dostu tebrik etmektir.....

Sabahları günaydınlarla avutursun
Gecelerde ninnilerle uyutursun
Bunca güzelliği nasıl yaratırsın
Her yazdığını zevkle okutursun
Şiir yazmak da neyin nesi!
Sen kendin şiirsin Müzeyyen.

iltifat dolu olmuş kutlarım
Salim erben

Yazan Yüregi ve İlham olan kardeşimizi kutluyorum. Ne güzel,dostlukların güzel anlatımlarla satır satır şiirseverlere ulaştırılması.
Saygıyla.
Şeyhmus Sait Aydın

Gözlem güzel. Selam olsun Müzeyyen Hanıma. Tebrikler. Sevgiler

Çok harika bir yorumlamayla,çok güzel bir çalışa yapmışsınız.Tebrik ederim.Sayın Metin Soydeveli.
Mürsel Adıgüzel

Yakın değilsin seslensem duyacak,
Uzak da değilsin,soluğunu hissedemeyecek kadar.
Gönül gözüyle gördüğüm, durusun, berraksın
Ege gibi. Sıcaksın Datça kadar.

Dostlara siir yürekten geldigi zaman bambaska bir tat çikar orataya.Tipki Müzeyyen ablamizin biraktigi bu sahane tat gibi ,açan güllerin özünde ki öz tozlari gibi ki, taa buralara yansidi..Yazan kaleme ve yazdiran yürege tesekkürler..

Duygular çok güzel yansıtılmış.harika bir yorum.Kutluyorum dost.Selam ve sevgilerimle.

çok hoş bir şiir :))

tabi bu şiiri bir de radyoda jale abla'dan dinlemek var :))

ne vefalı bir dostmuşsunuz siz efendim!
tebessümle okudum,
şiirinizi okurken Ahmet Muhip DRANAS'ın çok sevdiğim şiiri Fahriye Abla'yı anımsadım birden...

Hava keskin bir kömür kokusuyla dolar
Kapanırdı daha gün batmadan kapılar
Bu afyon ruhu gibi baygın mahalleden
Hayalimde tek çizgi bir sen kalmışsın sen!
Hülyasındaki geniş aydınlığa gülen
Gözlerin , dişlerin ve akpak gerdanınla
Ne güzel komşumuzdun sen Fahriye Abla

Eviniz kutu gibi küçücük bir evdi
Sarmaşıklarla balkonu örtük bir evdi
Güneşin batmasına yakın saatlerde
Yıkanırdı gölgesi kuytu bir derede
Yaz kış yeşil bir saksı ıtır pencerede
Bahçede akasyalar açardı baharla
Ne şirin komşumuzdun Fahriye Abla

Önce upuzun sonra kesik saçın vardı
Tenin buğdaysı, boyun bir başak kadardı
İçini gıcıklardı bütün erkeklerin
Altın bileziklerle dolu bileklerin
Açılırdı rüzgarda kısa eteklerin
Açık saçık şarkılar söylerdin en fazla
Ne çapkın komşumuzdun sen Fahriye Abla

Gönül verdin derlerdi o delikanlıya
En sonunda varmışsın bir Erzincanlıya
Bilmem şimdi hala bu ilk kocanda mısın
Hala dağları karlı Erzincan'da mısın
Bırak geçmiş günleri gönlüm hatırlasın
Hatırada kalan şeyler değişmez zamanda
Ne vefalı komşumuzdun sen Fahriye Abla

efendim anımsatan yüreğinize sağlık!
uğruna böylesine güzel şiir yazdığınız dostunuz Müzeyyen hanıma sevgiler...
kutluyorum kaleminzi!
saygılarımla...