Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
İncitmeyen sitemler sevgiliye kutlarım üstadım güzeldi.
Acı ve hüznün altın suyunda demlenerek oluşmuş bir şiir. Revanlı şiiri. O tıpkı karacaoğlan gibi söyler. Sazı ona eşlik eder mi bilmem.
Bir selamın dünyalara değerdi
Hangi sevdalılar murada erdi
Bilmem senin yüreğine kim girdi
Gaflet uykusuna daldın mutlusun.
Sadece bir dötlüğünü örnek aldığım 'Mutlusun' şiirinizi severek okudum. Dilimiz başarılı kullanıldığında ne kadar güçlü anlatım kazanıyor, ne denli sevilen bir dil oluyor. Ben, bir şairin en büyük görevinin ulusunun diline başarılı katkılarda bulunmasını görüyorum. İçtenlikle kutluyor, başarılar diliyorum. Tam Puan + Ant.. Sevgiler sunarım..
ÇOK GÜZEL ASLANIM.
SEN BÖYLE YAZDIN MI,
BEN DE YORUM YAZARIM.
OLSUN VARSIN.
KADI KIZINDA DA BLUNUR O KADARLIK.
KENDİNİ ZORLAMMAMIŞSIN.
İÇİNDEN GELDİĞİ GİBİ YAZMIŞSIN.
ÇOK GÜZEL ŞİRİNİ
BEĞENİYLE OKUDUM.
SELAM VE SEVGİLERİMLE
ŞİİRİNİN DİZELERİNDEN,
SENİ DE GÖZLERİNDEN ÖPERİM.
NECATİ OCAKCI
ANTALYA
Yeminlerimi sen istedin bozdum
Peşin sıra gezdim dolaştım tozdum
Gözün aydın artık kafayı bozdum
Beni sana mecnun kıldın mutlusun?
Şiirin çok sade ve akıcı bir dili var. Keyifli bir hece şiiriydi. Yüreğiniz incinmesin, hep mutlu kalsın...
..beğeniyle okudum , elinize sağlık :)
Sevgili kardeşim, kutluyorum.severek okuduğum şiirlerden biriydi tebriklerimle
Beğeniyle okuduğum şiir oldu..tşk.şairim..
Bir kerecik olsun görmedim yüzün
Hiç eksik olmadı yüzümden hüzün
Aklımı almıştı o kara gözün
Beni yangınlara saldın mutlusun? .... Sanki yaşanmış bir sevdanın, dobra dobra anlatımı. Ahenk ve anlam, zaten vazgeçilmezleriniz. tebrikler değerli dostum. Selam ve saygılarımla.
Sevdanın,aşkın bu kadar içten anlatımı olur mu?Olmuş işte bu şiirde....biraz sitem olsada sevgi o kadar yoğun işlenmiş ki....duygu dolu yüreğiniz dert görmesin,ilhamınız daim olsun.kutluyorum.
Bu şiir ile ilgili 34 tane yorum bulunmakta