Küçükken tükendi mutluluklarım,
Suların sessizce akışı gibi.
Ağ gibi örülmüş çaresizlikler,
Önümde genç kızın nakışı gibi.
Bu Felek böyle mi bana mı inat,
Eşeğe yetişmez bindiklerim at.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Manidar bu eserin saygın kalemini kutluyorum.Yüreğine sağlık.
Kutluyorum, saygılar....
K U T L A R I M
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta