Ailede çocuklar çiçek açardı
İnsanlar mutlu, neşe saçardı
Karası, yeşili gözler sevgi bakardı
Ne neşe kaldı, ne çiçek açtı
Bağlar koptu herkes bir yana kaçtı.
Baş tacı idi konuk ikramlar bol
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
