anladım ki yaşıyorum
terli parmaklar arasında
belki bir ofis odasında duvardayım
kirpiklerin fırça darbeleri gibi
belki iki çay yudumu arasında
uzun bir hayalim
çünkü anladım/ yaşıyorum
bir akdeniz kıyısında
belki birgün tenha bir barınakta
şaraba ekmek doğrayıp
içimizin tozunu alacağız
toz duman dizeler eşliğinde
anladım ki yaşıyorum
bu umut çok değil bana
tut ki gökyüzü anaçtır
kim ne diyebilir ki
azıcık mutluluk hırsızlığına
Kayıt Tarihi : 7.9.2006 18:27:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!