Artık umutsuz gecelerim yok benim,hıçkırıklı ağlamalarımda.Tutabileceğim bir el var karşımda ve biliyorum o hep benimle ve benim yanımda....
Mutlu olmak için bir sebep aramıyorum artık.Hayat bana en küçük şeylerden dahi mutlu olmayı öğretti.Güneşli bir havaya bakıp mutlu olabiliyorum,kuş cıvıltıları bile hoşuma gidiyor.Oysa sahip olmak istediğim birçok şeyden yoksunum.Ama ne kadar üzülsemde,ne kadar istesemde elimden birşey gelmayacağini biliyorum.Bu yüzden artık hiçbirşey istemiyorum hayattan.Mutlu olmayı beklemiyorum........
Hepimiz biliyoruz hayat çok kısa;bu yüzden size bir önerim var.Sizde hayatta kendiniz için birşeyler üretin,mutlu olmayı beklemeyin,yoksa bir tebessüm bile edemeden yok olursunuz..........
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta